Hoe de Wet van Boton ontstond
We kregen met AI steeds meer gedaan. We hadden ook steeds meer te doen. Die avond vroegen we ons af hoe dat kon.
Ronald Boot werkte al een tijdje met AI. Projecten die hij vroeger had laten liggen, pakte hij nu wel op. Zijn enthousiasme werkte aanstekelijk en ook Carel Sarton ging ermee aan de slag. Al snel hadden we allebei een aardig lijstje van wat we inmiddels konden, en een nog iets langer lijstje van wat we nu óók wilden doen.
Die avond vertelde Carel dat zijn hoofd maar bleef doorwerken. AI nam hem van alles uit handen en toch leek er iets behouden te blijven. Wat zou dat zijn? Later op de avond noemde Ronald dat behoud van bezigheid. We vinden steeds betere manieren om het net zo druk te hebben.
Samen noemden we het de Wet van Boton, een samentrekking van Boot en Sarton. Diezelfde avond hadden we een manifest, illustraties en een theoretisch model. Nu hebben we ook een website om bij te houden.
We bespraken wat we precies bedoelden met behoud van bezigheid. Wat ons allebei opviel, was dat we de tijd die AI ons bespaarde al snel aan iets anders besteedden. Vaak aan iets waar we vroeger niet eens aan begonnen zouden zijn. Intussen bleven de dingen waar we al mee bezig waren ook om aandacht vragen. Zo kwamen we diezelfde avond op een gezamenlijke gedachte uit. We bleven bezig, en met alle nieuwe mogelijkheden kregen we er ook meer bij om over na te denken.
Daarom geven we de gedachte graag door. Stel dat je met AI in een uur een verslag schrijft waar je vroeger een middag voor nodig had. Nu heb je tijd om iets uit te zoeken waar je al langer nieuwsgierig naar was. Je vergelijkt de cijfers met die van vorig jaar en ontdekt een verschil dat je wilt begrijpen. Voor je het weet, bel je een collega en zit je samen met drie nieuwe vragen. De middag is om. Je hebt meer gedaan en je hebt meer aan je hoofd.
De extra’s die we vandaag uit nieuwsgierigheid toevoegen, kunnen morgen gaan horen bij wat we van een goed verslag verwachten. Dat gebeurde ook al vóór AI.
Je kent nu de wetmatigheid die we de Wet van Boton noemen. Technologische vooruitgang maakt steeds meer mogelijk. Daardoor gaan we meer van onszelf en van elkaar verwachten en neemt onze mentale belasting toe.
Hoe we meer ruimte maken voor geluk, weten we daarmee nog niet. Van technologische vooruitgang alleen moeten we het in elk geval niet hebben. Volgens de Wet van Boton neemt onze mentale belasting daardoor juist toe.
Diezelfde middag hadden we met vrienden muziek gemaakt. Eén ding weten we wél zeker: samen spelen maakt ons vrij in het hoofd en maakt ons gelukkig.
Dankzij AI heb ik eindelijk tijd voor meer dan ik aankan.
Dankzij vrienden en muziek ben ik eindelijk vrij en speel wat ik kan.